Ο καθρέφτης των αναπαραστάσεων

Ο καθρέφτης των αναπαραστάσεων

Υπάρχει βαθιά κρίση αξιών τόσο στη γενιά μας όσο και στην επερχόμενη γενιά. Οι νέοι έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους και οδηγούνται σε αδιέξοδα. Η έννοια της παράδοσης έχει «παραδωθεί» σε έναν άτυπο θεσμό της εκμοντερνοποίησης και της αλλοτρίωσης. Όλα ξεκινούν από το πρωτογενή φορέα κοινωνικοποίησης, το σπίτι, η οικογένεια. Τα ερεθίσματα που παίρνει το άτομο από την οικογένεια του είναι κι αυτά που καθορίζουν την μετέπειτα πορεία του. Οι ηθικές αξίες εντυπώνονται και αποτυπώνονται στην ενήλικη ζωή του. Τα πρότυπα, τα ιδανικά διαμορφώνουν είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα το προσωπικό χαρακτήρα του ατόμου. Στη συνέχεια το σχολείο, ο δευτερογενής φορέας ανάπτυξης, καθορίζει την κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου στο κοινωνικό του περίγυρο. Το παιδί από νεαρή ηλικία δέχεται ερεθίσματα, το μυαλό του τα επεξεργάζεται και τα διαμορφώνει ανάλογα με τα ιδανικά και τα ιδεώδη του.

Σε ένα καθρέφτη προτύπων, ινδαλμάτων και εικόνων αναζητά τη δική του «εικόνα». Πόσο εύκολο είναι να τη βρει; Και αφού τη βρει και στην ενήλικη μετά ζωή του αποφασίσει οτι δεν τον αντιπροσωπεύει πια πόσο εύκολο είναι να τη σπάσει και να τη ξαναφτιάξει από την αρχή; Και στην τελική αυτό είναι η παράδοση, οι αξίες τα ιδεώδη…αναπαραστάσεις σε ένα καθρέφτη που από στιγμή σε στιγμή μπορεί να σπάσει;  Και τελικά εμείς είμαστε αυτοί που τον σπάμε ή η κοινωνία γύρω μας και αν το ξαναφτιάξουμε γιατί δεν μπορούμε να επανατοποθετήσουμε τις ίδιες «αναπαραστάσεις”; είναι επειδή εμείς έχουμε αλλάξει ή ο κόσμος γύρω μας;  Είναι η «ξενομανία» που από τη φύση του διακατέχει τον άνθρωπο, να αγαπά και να ενστερνίζεται το κάθε τι ξένο; Μπορεί πάλι να είναι και μια εσωτερική ανάγκη να «σπάσει» το καλούπι που κάποιοι άλλοι έφτιαξαν για εκείνον. Η εσωτερική ανάγκη να βρει τη δικιά του ταυτότητα χωρίς να ακολουθεί «πατήμασιες στο χιόνι». Αν όμως δεν υπάρχουν ήθη, αξίες, έθιμα δεν είναι αναπόφεκτο το ότι θα οδηγηθεί στο σκοτάδι, στην αμάθεια, στην αφάνεια; Ο καθρέφτης των «αναπαραστάσεων» τι θα περιλαμβάνει αν δεν περιλαμβάνει την απαρχή…

Η παράδοση, οι αξίες, η προσωπική καλλιέργια είναι η απαρχή, αν λοιπόν δεν υπάρχει αυτή τι θα υπάρχει;; Σε έναν εύθραστο καθρέφτη πλασματικών ινδαλμάτων που ο κόσμος έχει δημιουργήσει για να απολαμβάνει ψευδαισθήσεις και ουτοπικές διαφυγές. Εσύ χωρίς τις ηθικές αξίες σου, τα ιδεώδη σου τις παραδοσιακές αρχές σου που μπορείς να σταθείς; Δεν μπορείς… γι’αυτό και πέφτεις και οδηγείσαι σε ουτοπικές διαφυγές και νομίζεις ότι ξεφεύγεις από μικροαστικές αντιλήψεις, “απαρχαιωμένες” λογικές αλλά στην ουσία κάνεις κύκλους στο τίποτα, γιατί χωρίς καλλιέργεια, εκμάθηση, δεν μπορείς να ξέρεις από τι και γιατί θέλεις να ξεφύγεις, δεν έχεις τις απαιτούμενες γνώσεις… Θεωρείς την παράδοση απαρχαιωμένη γιατί υποσυνειδητα έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάποιος άλλος στην «επέβαλλε» και δεν θες σαν άβουλο στρατιωτάκι να ακολουθείς τις νόρμες και τα «πρέπει» της κοινωνίας.

Οι αξίες δεν χάνονται από επιλογή τους, έσυ τις αφήνεις να χαθούν και να αντικαταστηθούν από την ιδέα ένος πλασματικού υλικού ευδαιμονισμού. Οι αξίες είναι ο κώδικας μας, είναι η πυξίδα μας αν τον καταστρέψουμε τι θα μείνει; Υπάρχει βαθιά κρίση αξιών…υπάρχει έλλειμα παιδείας και αυτό αναπόφευκτα οδηγεί στον σταδιακό ξεθωριασμό της παράδοσης για να καταλήξει στο ολοκληρωμένο τίποτα. Γιατί χωρίς ηθικούς κώδικες, αξίες, παιδεία, προσωπική καλλιέργεια «οι πατημασιές στο χιόνι» ξεθωριάζουν, οι αναπαραστάσεις στον καθρέφτη σβήνουν, ο καθρέφτης ραγίζει και σπάει και μένεις μόνο εσύ σε ένα άδειο, απόκοσμο δωμάτιο…

Christina

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *